Psychoterapia dzieci / młodzieży

Psychoterapia dzieci i młodzieży sięga swoimi korzeniami do początków psychoterapii chociażby pracy Zygmunta Freuda (przypadek Hansa 1909r.), Anny Freud, Melanii Klein, Donalda Woodsa Winnicotta. Również w terapii rodzin, od jej początków, próbowano włączyć dzieci w proces terapeutyczny. W rezultacie wiele podejść psychoterapeutycznych wypracowało własne modele pracy z dziećmi, oparte na specyficznych dla siebie założeniach teoretycznych.

Psychoterapia dzieci i młodzieży, poza formą (np. użyciem zabawy, wykorzystaniem gier planszowych, pacynek, technik arteterapeutycznych), różni się od terapii dorosłych przede wszystkim tym, że aktualne przeżycia dziecka w realny sposób kształtują jego osobowość, a nie tylko na nią wpływają. W rezultacie poświęca się przeżyciom dziecka o wiele więcej czasu, uwagi i przestrzeni, traktując je ze szczególną delikatnością. Obszarami zainteresowania terapeuty są: funkcjonowanie dziecka w rodzinie, w grupie rówieśniczej, problemy szkolne, radzenie sobie dziecka z kryzysami rozwojowymi, sytuacje stresowe, trudne wydarzenia życiowe tj. np. rozwód, choroba, śmierć bliskiej osoby, przemoc- której dziecko doświadcza, samoakceptacja, samopoznanie.

Inną istotną różnicę stanowi relacja terapeutyczna, która obejmuje nie tylko relację terapeuta-dziecko, ale także szerszy jej kontekst, czyli relacja terapeuta-dziecko-rodzice. W praktyce oznacza to, iż terapia dziecka często jest niemożliwa bez ingerencji w jego życie zewnętrzne (np. rodzina, najbliższe otoczenie, szkoła), a nie tylko w jego wewnętrzne przeżycia. Wiąże się to często z koniecznością wprowadzenia w proces terapeutyczny spotkań z samymi rodzicami, wspólnych spotkań, różnego rodzaju, opartych na współpracy konsultacji (np. w przypadku problemów z prawem wiązać się to może z zaproszeniem do współpracy pracownika socjalnego, kuratora itd.).

Nasi specjaliści